Ja het werd nog eens tijd dat ik iets van me liet horen, he, het is weer lang geleden maar het was dan ook superdruk hier in Rome.
De voorbije twee weken heb ik heel erg veel tijd en werk gestoken in de Doctoral School. Tegen 25 maart moest ik immers mijn Minor Paper schrijven voor N.W. Posthumus Institute, dat ik volgende week moet voorstellen in Amsterdam voor een publiek van onderzoekers uit de Benelux. Aangezien hierin het historisch debat van mijn onderzoek moest worden besproken, evenals mijn bronnen, onderzoeksvragen en -methodes in detail, was het wel nodig dit een beetje grondig te doen nietwaar? Maar schrijven in het Engels gaat toch opvallend trager dan schrijven in het Engels. Iets wat we weten voor in het vervolg.
1 april was een eerste Progress Report aan de beurt, dat topch wat hinder ondervond om doorgestuurd te worden, gezien een falen van mijn netwerk in Rome en ik vermoed eveneens een probleem met de server van de UGent om het formulier digitaal door te sturen. Maar tegen vorige donderdag was eindelijk alles van de baan en kon ik met een gerust hart het weekend tegemoet! Omwille van al het werk de voorbije weken vond ik dat ik wel eens een werkvrij-weekend verdiende. En daar heb ik dan super van genoten! Ben niet veel buiten geweest, maar ben er toch in geslaagd me eens volledig te ontspannen en da’s af en toe ook eens nodig.
En dan… de aardbeving! Er wordt duidelijk overdreven in het Belgische nieuws, want ik werd zowat overstelpt met smsjes van het thuisfront, waar men bezorgd het nieuws gade sloeg. Stel u gerust, lieve mensen, er was in Rome geen reden tot paniek. Om 3u40 werd ik inderdaad gewekt doordat mijn bed hevig aan het schudden was. Na me ervan vergewist te hebben dat er niemand onder mijn bed zat aan de frame te schudden, besefte ik dat het inderdaad om een aardbeving ging. Maar meer dan het verstoren van mijn nachtrust en het doen nadenken over een noodplan in case of emergency, heeft de aardbeving in Rome niet teweeg gebracht. Hoewel, de thermen van Carracalla waren toch wel een beetje beschadigd… In L’Aquila in Abruzzo – een 100km van Rome vandaan – was het een stuk erger, maar dat had u ongetwijfeld al uitgevogeld aan de hand van de relazen die door de media worden verteld.
En zo gaat het leven voort… Tot hoors!
Recente reacties