Ontspanning in de Thermen en langs de Via Appia… woensdag, 15 april, 2009

Na een heerlijk drukke week vond ik vrijdag dat het maar eens tijd werd om me nogmaals te ontspannen en over te geven aan de geneugten Romes. Ik maak al een hele tijd plannen om Museo Altemps te gaan bezoeken, nabij Piazza Navona, en aansluitend de Crypta Balbi, maar het was er nog niet van gekomen. Toen ik om 15u op de Academia vertrok, bedacht ik dat met één toegangsticket van de Palazzo Altemps , je drie andere musea kon gaan bezoeken. En ik weet niet wat me juist dreef, maar je raadt het al, ik week af van mijn weg, sloeg de Metro in en voor ik het wist stond ik op de Piazza Repubblica voor de muren van de Thermen van Diocletianus. Ik wist helemaal niet wat me te wachten stond, wat het museum te bieden had, maar het idee om Thermen te bezoeken op een overtrokken dag sprak me wel aan.

Toevallig of niet, bij het binnengaan van het museum (een 19e eeuwse aanbouw/integratie) zag ik dat er een permanente expositie was van… epigrafie. Blijkbaar bevat dit museum de op 1 na grootste collectie inscripties van Rome. EN toevallig gaat mijn onderzoek over epigrafie. Dus daar ging mijn namiddagje ontspannen. Hoewel, ik heb volop van het museum genoten, op een veel intensere manier dan ik anders zou gedaan hebben, maar het was vooral werkgericht geworden. Het is wel iets dat je moet bevallen, al die stenen, anders kan je er effectief weinig gaan doen. Tenzij je natuurlijk gekomen bent voor de pre- en protogeschiedenis van Rome (boven het Michelangelische klooster) of de zaal van de Thermen in zijn oorspronkelijke staat te zien. In die laatste hebben ze trouwens twee funeraire columbaria, uitgehouwen uit hun oorspronkelijke vindplaats in de steen, geplaatst. Best imposant. Na dit museumtripje heb ik toch nog een kort bezoek gebracht aan de Santa Maria degli Angeli, die net om de hoek lag. Toevallig werd deze kerk gevestigd in één van de zalen van de thermen waardoor de omvang en imposante ruimte van de thermen toch enigszins bewaard is gebleven en ons vandaag nog kan doen versteld staan van de bouwwerken die deze thermen ooit moeten geweest zijn.

Zaterdag zou een échte rustdag worden, eentje waarop ik me wel zou ontspannen en dat geen werk zou vergen – zelfs niet toevallig. De Via Appia Antica zou het dus worden. Enkele jaren geleden had ik met Steven deze mooie weg nog afgelopen van een bushalte ergens op de Via Appia tot aan de Porta San Sebastiano (in de stadsmuren van Rome) dat gepaard ging met een bezoekje aan de catacomben van San Calisto. Deze keer besloot ik de andere kant uit te gaan, waar nog grote stukken van de oorspronkelijke weg bewaard zijn gebleven, net als de funeraire monumenten langs de kant van de weg, de tumuli en andere Romeinse gebouwen, of zal ik zeggen ruïnes. Deze weg was veel rustiger, landelijker, groener, kortom met een staalblauwe hemel boven me, een heerlijk temperatuurtje en dat te midden van al dat groen… Het kon voor mij niet meer stuk. Ik heb een aantal uur gewandeld, tot aan de Villa dei Quintilli, dat wegens onderhoudswerkzaamheden alleen open was langs de kant van de Via Appia Nuova. Toen ik in de verte donkerder wolken bespeurde besloot ik dat het wijzer zou zijn, op mijn voetstappen terug te keren en het zekere voor het onzekere te kiezen. Om 17u30 stond ik weer aan de bushalte en na een minnedicht van een half uur van een door mijn ogen geïnspireerde Romein kon ik eindelijk, moe maar best tevreden, weer naar huis keren, nagenietend van de mooie Romeinse natuur. Een aanrader voor wandelaars én fietsers btw!

De komende dagen zullen jullie weinig van me horen trouwens. Woensdag 15/04 keer ik naar de Lage Landen weer. Ik heb namelijk donderdag en vrijdag een seminarie voor de Doctoral School for Economic and Social History (N.W. Posthumus Instituut in Groningen). Zaterdag zal ik in het Gentse verkeren voor administratie af te handelen en herenigd te worden met mijn beste vriend, die ik in 9 maand niet meer gezien heb. Zondag verblijf ik bij mijn familie en maandag keer ik weer Rome-waarts. Alora, arrividerci Roma, ook al is het niet zo heel erg lang. Groetjes!

Terremoto! dinsdag, 7 april, 2009

Ja het werd nog eens tijd dat ik iets van me liet horen, he, het is weer lang geleden maar het was dan ook superdruk hier in Rome.

De voorbije twee weken heb ik heel erg veel tijd en werk gestoken in de Doctoral School. Tegen 25 maart moest ik immers mijn Minor Paper schrijven voor N.W. Posthumus Institute, dat ik volgende week moet voorstellen in Amsterdam voor een publiek van onderzoekers uit de Benelux. Aangezien hierin het historisch debat van mijn onderzoek moest worden besproken, evenals mijn bronnen, onderzoeksvragen en -methodes in detail, was het wel nodig dit een beetje grondig te doen nietwaar? Maar schrijven in het Engels gaat toch opvallend trager dan schrijven in het Engels. Iets wat we weten voor in het vervolg.
1 april was een eerste Progress Report aan de beurt, dat topch wat hinder ondervond om doorgestuurd te worden, gezien een falen van mijn netwerk in Rome en ik vermoed eveneens een probleem met de server van de UGent om het formulier digitaal door te sturen. Maar tegen vorige donderdag was eindelijk alles van de baan en kon ik met een gerust hart het weekend tegemoet! Omwille van al het werk de voorbije weken vond ik dat ik wel eens een werkvrij-weekend verdiende. En daar heb ik dan super van genoten! Ben niet veel buiten geweest, maar ben er toch in geslaagd me eens volledig te ontspannen en da’s af en toe ook eens nodig.

En dan… de aardbeving! Er wordt duidelijk overdreven in het Belgische nieuws, want ik werd zowat overstelpt met smsjes van het thuisfront, waar men bezorgd het nieuws gade sloeg. Stel u gerust, lieve mensen, er was in Rome geen reden tot paniek. Om 3u40 werd ik inderdaad gewekt doordat mijn bed hevig aan het schudden was. Na me ervan vergewist te hebben dat er niemand onder mijn bed zat aan de frame te schudden, besefte ik dat het inderdaad om een aardbeving ging. Maar meer dan het verstoren van mijn nachtrust en het doen nadenken over een noodplan in case of emergency, heeft de aardbeving in Rome niet teweeg gebracht. Hoewel, de thermen van Carracalla waren toch wel een beetje beschadigd… In L’Aquila in Abruzzo – een 100km van Rome vandaan – was het een stuk erger, maar dat had u ongetwijfeld al uitgevogeld aan de hand van de relazen die door de media worden verteld.

En zo gaat het leven voort… Tot hoors!

Cambia in cinque minuti! zaterdag, 28 maart, 2009

Gisteren ben ik voor de eerste keer sinds lange tijd naar de tekenles geweest. Ja, je leest het goed, tekenles in Rome.

Eén van de residentes aan de Academia is een bedreven artieste en heeft enkele maanden loopbaanonderbreking genomen om zich hier in Rome op haar kunst te kunnen concentreren. Zij volgt regelmatig schilderles en op vrijdag tekenles. En deze lessen zijn open voor al die dat wenst. Nu, je moet je er niet veel van een les bij voorstellen, het is niet zo dat vooraan een leraar instructies geeft, of dat jij een persoonlijk model krijgt, die je enkele uren lang moet proberen in beeld te brengen. Maar toch leer je ongelofelijk veel bij op 2 uur tijd.

Je komt toe, neemt papier en potlood (of aquarelverf, of pastels, of houtskool, wat je maar wil) en plaatst je op een bank in de kamer, die allen gepositioneerd staan tegen de muren. In het midden zit een jonge dame, die bij de aanvang van de les zich uitkleedt en in de meest verschillende en soms ook gekste poses plaatst. Het eerste uur wisselen de poses af tussen 30 seconden, 1 minuut, 2 minuten en op het einde al eens vijf minuten. Zo leer je effectief schetsmatig te werk gaan. Alleen al na dat ene uur zag ik al veel vooruitgang in mijn tekeningen. Dan krijg je een glaasje wijn aangeboden en enkele chiptjes en het komende uur worden maar een drietal poses aangenomen voor 15 tot 20 minuten. Hierna betaal je je les aan de prof, die je dan voor de eerste keer hoort praten, en neem je je tekeningen mee naar huis.

Het klinkt wat onorthodox, maar anderzijds was het een goede leerschool en heb ik alleen al door de afwisseling aan korte en lange poses veel geleerd. En weet je, het is verdraaid voor herhaling vatbaar. 2 uur uiterste concentratie, zó heerlijk! Hier heb ik één van mijn tekeningen gepost, het is wel wat donker uitgevallen op foto maar how, je ziet er wel iets van he.

Ciao a tutti!

Centrale Montemartini maandag, 23 maart, 2009

Eén van de mooiste musea in Rome – als het al mogelijk is om een onderscheid te maken tussen mooie en mooiere musea – is zeker de Centrale Montemartini, dat deel uitmaakt van de Musei Capitolini. De meeste mensen/toeristen weten amper van zijn bestaan af, maar desalniettemin is het echt de moeite waard om te gaan bezoeken!

Dit museum was aanvankelijk de eerste publieke elektriciteitscentrale van Rome (sinds 1912), genoemd naar Giovanni Montemartini, en dat zie je ook aan de Liberty-style inrichting van de machinezaal. Na een tijdje werd het verlaten en vervallen, en wanneer er herstructureringswerken werden uitgevoerd aan de Capitolijnse musea in 1997 werden een heel deel standbeelden naar ‘het depot’ verhuisd. Na de werken in 2005 werd een deel weer overgebracht naar de Capitolijnse musea en werd de Centrale als permanente expositieruimte behouden. En terecht!

Ik vind echt dat de mooiste standbeelden daar zijn bewaard. Ook de setting is fantastisch, het heeft wel iets magisch dat industriële en antieke. Er is voldoende ruimte, de lichtinval is fantastisch met die grote ramen en de beelden komen echt tot hun recht. Je moet maar eens gaan zien op mijn Picasa fotoalbum, kan je lekker watertanden.

Na het bezoek werden Koen en ik vervoegd door Sonia, en zijn we een lekker stukje gaan eten in Le Grotte, in een zijstraat van de Via del Corso. Yummie.  ^^ Voor herhaling vatbaar zou ik zo zeggen, al was het alleen al om de tiramisu of tartuffo opnieuw te proeven.

Na enig cultureel vertier, vliegen we er deze week dan maar weer in. Tot later!

Annelies

Dagmania! donderdag, 19 maart, 2009

Effe een kort tussendoortje: Dagmar is gisteren aangekomen aan de Academia Belgica! En ik moet zeggen het doet deugd zo’n fijne vriendin in de buurt te hebben.
Gisteren ben ik haar gaan afhalen op Ciampino. Aanvankelijk was de vlucht gepland ‘s ochtends vroeg, maar Dagmi had een beetje pech en haar vlucht gemist en bijgevolg had ze pas ‘s avonds een vlucht. Ik had beloofd haar op te pikken en heb dat dan ook gedaan. De metro naar Anagnina, vandaar de bus naar Ciampino (vergezeld van een sympathieke Amerikaan, die foeterde op de busregelingen ) en erna de omgekeerde reisweg terug. Om 19u15 vertrokken en om 23u terug, het was me het avondje wel. Na een gezellige babbel – want het was nodig nog effie bij te praten – zijn we dan beide ons bedje ingekropen, ik van mijn kant best tevreden met Dagmi in een kamer op mijn eigen gang.
Dit was een avond uit het leven van Annelies, tot later!

Tivoli, Tivoli, Ti-vo-li! maandag, 16 maart, 2009

Hello there!

De week is weer kalm verlopen, vandaar dat ik pas nu, na het weekend vol spannende avonturen, laat weten hoe het me de voorbije dagen is vergaan. De voorbije weekdagen kon je me meestal aantreffen in de Britisch School of l’Ecole française, alwaar ik een productieve werkweek heb mogen ervaren. ‘s Avonds deed ik de verwerking van de overdag opgedane kennis of ontspande ik me in de mate van het mogelijke.

Enkele highlights: woensdag ben ik iets gaan drinken met Katrien, een mederesident, wiens vriendin een afscheidsfeestje gaf omdat ze naar Japan vertrekt voor 6 weken. Een gezellig Bistrot/libreria’tje nabij Santa Maria Maggiore was the place to be. Best een vreemd concept, maar wel origineel en zeer aangenaam. Aan de muren beneden en op de mezzanine bevonden zich boekenrekken met inkijkexemplaren, daarnaast waren er enkele tafeltjes, zeteltjes en stoelen en kon je kiezen voor een theetje, koffietje, een brunch op zaterdag of een gezellig avondje samenzijn tot middernacht. Heerlijk toch, die gekke Italianen.

Zaterdag heb ik dan Sonia, de archiviste van de Academia Belgica, die voorlopig op de Academia verbleef, helpen verhuizen naar haar nieuwe flat in Rome. Even verduidelijken hier: de beste keuze in Rome voor onderdak is het delen van een flat, waarbij je enkele gemeenschappelijke ruimtes hebt (keuken en badkamer) en voor de rest een van de vier kamers (van 12m²) voor jouw rekening neemt. En dat alles voor een schamele 500€… Maar goed, de verhuis verliep vlotjes en in de namiddag was er nog tijd over om eens door Rome te trekken. Het was net te weinig tijd voor de Centrale Montemartini te bezoeken, maar dat staat zeker deze week op het programma.

En gisteren was het zover, de daguitstap naar Tivoli. Vroeg vertrokken (en dus nog vroeger opgestaan) om nog een ontbijt te nuttigen op het Piazza del Popolo en omstreeks 9u waren we op weg naar metrohalte Ponte Mammolo waar de Cotral interregionale bussen vertrokken. Na een half uur de bus zoeken, een ritje van een 40 min en een wandeling van een goed half uur kwamen we aan op plaats van bestemming: de Villa Hadriana. Een gratis toegangsticketje viel me te beurt – jeuj – al weet ik niet of het door mijn studentenkaart was of door de aanwezigheid van mijn promotor – un proffessore all’archeologia – en het mooie weer lachte ons toe om op ontdekkingstocht te gaan.

De Villa Hadriana dateert uit het begin van de tweede eeuw n.C. omvat een uitgestrekt landgoed, op 31km van Rome, van ongeveer 120 ha, en tal van gebouwen. Je vindt er eigenlijk een reflectie van de vele reizen die Hadrianus tijdens zijn regeerperiode heeft gemaakt, omdat vele gebouwen en constructies kopieën zijn van reeds bestaande gebouwen elders in het Romeinse Rijk. Wanneer je binnenkomt, zie je een Poikilè, een waterbassin, waar vroeger een zuilengalerij rond moet geweest zijn; een gelijkaardig gebouw moet ook in Athene op de agora gestaan hebben. Je vindt er ook een groot gymnasiumcomplex; de grote thermen, die – hoe raad je het? – eens zo groot waren als de kleine thermen; een Canopus met nymphaeum (eveneens een imitatie van een bestaand complex, een Serapeum) wat echt prachtig moet geweest zijn om banketten aan te geven. En het leukste gebouw was een minivilla, gebouwd op een eiland in een aangelegd waterbassin, waar de keizer zich al eens terugtrok, de hangbruggen ophaalde en een duik in het water waagde. Gekke jongens, die Romeinen, maar dit was er één met smaak. Na een rustige dag verkennen, verpozen en verbranden, zijn we omstreeks 4u richting bushalte vertrokken om omstreeks half 6 aan het Colosseum in Rome te staan. Een avondmaaltijd Da Antonino al Fori vervolmaakte de avond, dankzij de heerlijke bruschette en penne all’arrabbiata die men mij daar voorschotelde (noem mij hopeloos. ).

Een besluitende zin: antiek Tibur is zeker het bezoekje waard als je geïnteresseerd bent in de Oudheid en je effe wil onderdompelen in de sfeer van één van de grootste complexen uit de Oudheid, maar ook als je een ontspannende thema-namiddag wil. Een mooi park met tot-een-picknick-uitnodigende-en-ontspan-uzelve-temidden-van-het-groen-allures is sowieso een bezoekje waard.

La prossima!

Over palmbomen en spelende kinderen… dinsdag, 10 maart, 2009

…daarover ging mijn weekend. En logisch ook, het was prachtig weer, il bel tempo…

Zaterdag ging ik me rustig houden, het was een drukke week geweest, vol nieuwe impulsen en af en toe heeft een mens dan wel eens nood aan ontspanning en alle ervaringen te verwerken. Dat heb ik dan ook met Sonia gedaan. Sonia is de nieuwe archivaris van de Academia Belgica, komt uit Brussel en is de perfecte mediator tussen nederlandstaligen en francophones. En we zijn richting de Villa Torlonia getrokken. Dat ligt in het Noorden van Rome en was in de 19e eeuw opgetrokken voor een rijke bankiersfamilie. Later zou Mussolini het complex van Torlonia huren voor een symbolische lira per jaar. Rond de drie hoofdgebouwen, die nu twee musea en één tijdelijke expositieruimte herbergen, is een prachtig park aangelegd met palmbomen en fonteinen, een echte verademing in het drukke Rome. Ik moet zeggen dat ik er heerlijk heb genoten van het mooie weer, het gezelschap en de omgeving… ‘s Avonds stonden Sonia en ik in voor de culinaire geneugten en onze mederesidenten aten en vonden dat het goed was.

Zondag, rustdag, zou je denken. Wel in zekere zin was dat zo, maar anderzijds kwam er nog redelijk wat werk aan te pas. Om 9u ‘s ochtends was ik al op pad, trap, metro, metro en trein om Ostia Antica, de antieke haven van Rome, te gaan bezoeken. Het was ook prachtig weer – kwestie van jullie jaloers te maken: een strakblauwe hemel en een warm zonnetje deden hun best, met een rood verbrande neus en schouders tot gevolg – dus geen dag om binnen te blijven. Het was daarbij de dag van de vrouw hier in Italië, waardoor toegang tot alle nationale musea gratis toegankelijk waren voor ons vrouwen, een meenemertje bijgevolg. Maar het was verdraaid druk in Ostia, misschien net door il bel tempo. De plaatselijke en minder plaatselijke jeugdverenigingen waren en masse naar Ostia gekomen om spelletjes te spelen, net als vele ouders met hun jonge kinderen, waardoor de site eerder de allure van een (attractie)park had dan van een openlucht museum. Gelukkig heb ik het niet aan mijn hart laten komen en volop genoten van mijn bezoek. Maar één ding staat vast: of het nu voor mijn werk is of om te ontspannen, Ostia zal nog een aantal bezoekjes van me kunnen verwachten.

Gisteren ben ik naar de British School geweest, me gaan inschrijven en het is wel duidelijk dat de Belgen zijn toegekomen: we zijn met zijn drieën en de Britten verwonderen zich er zo over dat we op zo korte tijd zoveel talen kunnen spreken (Italiaans bij het binnenkomen, Engels aan de balie, Nederlands tegen elkaar en Frans tegen onze collegae francophonae). Rare jongens, die… Belgen.

Zo, beste kijkertjes, dat was het voor vandaag. Voor meer foto’s verwijs ik u lieder naar de blogrol rechts, waar een link staat naar Picasa (nog steeds).
Arrividerci!

PS: kleine update, ik heb melding gekregen van airstop dat mijn vlucht terug op 25 mei is verlaat: ik vertrek in Rome om 15u10 ipv 14u30 en ik land in Brussel om 17u25 ipv 16u45.

L’école française vrijdag, 6 maart, 2009

Hey daar,
zoals beloofd een korte post om u lieden in te lichten over mijn activiteiten. Gisteren – en later vandaag – is het l’école française, die van mijn aanwezigheid mag genieten. Deze instelling is samen met de Franse ambassade gelegen aan de Piazza Farnese en is werkelijk een belachelijk groot, imposant en statig gebouw, dat de volledige zuidzijde van dat plein inneemt. Opvallend is de imposante beveiliging om zowel de ambassade als de école te bereiken: Men treedt binnen langs een imposante houten deur, deuren van gewapend glas en luchthaven-aandoende detectoren.

De bibliotheek is op zijn zachtst gezegd imposant: gigantische ruimten (in oppervlakte als in hoogte), houten cassetteplafonds en kilometers boeken verwelkomen je, gepaard gaand met de traditionele stoffige atmosfeer, die er rond zweeft. En daar zal ik hoogstwaarschijnlijk de komende week mogen vertoeven. Begrijp me niet verkeerd, het is best wel aangenaam: je voelt je klein en nietig tussen zoveel kennis en belangrijke mensen, maar anderzijds is het alsof je werkt in een volledig uitgerust kantoor waar je vindt wat je nodig hebt en alles en iedereen rond je is afgestemd op jouw onderzoek. Het heeft een energetische sfeer, geeft je geniale invallen en zorgt er op een of andere manier voor dat het werk eens zo vlot vooruit gaat…

Nu ja, voor de meesten onder jullie is dit waarschijnlijk saai, maar ik vond het toch opmerkelijk genoeg om even te posten. En nu, lavorare!

Avanti il prossimo!

Arrivato a Roma! dinsdag, 3 maart, 2009

Arrivato a Roma!

En ik moet zeggen dat het me bevalt! Maar eigenlijk had ik dat ook wel verwacht. Ik was amper zenuwachtig de week voor mijn vetrek, alleen de nacht voordien sloegen de zenuwen even toe door me uit mijn slaap te halen en aan ieder mogelijk item te doen denken dat ik mogelijks zou kunnen vergeten. Maar achteraf bekeken valt dat nog best mee.

Het afscheid van de mama thuis en van de papa op Zaventem waren even moeilijke momenten, omdat die me deden beseffen dat ik er nu alleen voor zou staan. Maar het was vooral spanning die ik gewaar werd, spanning voor een nieuw avontuur, en misschien ook wel om het vliegtuig alleen te moeten nemen. Maar al bij al viel dat nog best mee, die vlucht. Ik had een heel klein beetje turbulentie, maar het uitzicht door mijn raampje op een mooie blauwe hemel boven de wolken en het opkomen van de zon verdreven direct ieder sprankje negatief gevoel.

Mijn kamertje

De taxirit van Fiumicino naar mijn verblijfplaats was heel wat meer angstaanjagend! Echt ik raad u aan, als je ooit met een gemotoriseerd voertuig naar Rome komt, … dat, tja, niet te doen. Van ritsen hebben ze nooit gehoord en van voorsorteren nog minder… Er mogen dan wel drie rijstroken zijn, ze rijden alsof er wel zeven zijn aangebracht… En wat je in de file daarbijj dan nog ziet: in slaap vallende chauffeurs (neen, echt, met hun hoofd op het stuur!), foeterende nonnekens achter het stuur, een verliefd, elkaar opvrijend koppel (bij de eerste oogopslag zat de vrouw aan het oor van de man knabbelen, de tweede keer zat hij – de chauffeur btw – onder haar kleren, de derde keer waren ze hartstochtelijk aan het kussen, de vierde keer zat ze half op zijn schoot )… Nu ja, na een bewogen taxirit en 52€ armer kwamen we aan op de Academia.

Op de Academia kreeg ik een kamer toegewezen met de nodige inlichtingen van Rocco, de concierge, die met handen en voeten en vooral in het Italiaans me probeerde Dits te makenwat ik allemaal moest doen. Ik zweer je, ik zet dagelijks een uur Italiaans studeren op het programma, of ik moet hier drie maand met een verdwaasde en onbegrijpende blik gesprekken beantwoorden.

Na mijn koffer te hebben uitgepakt ben ik Rome gaan verkennen en dit geheel en al te voet. Via Piazza del Popolo ben ik de volledige Via del Corso afgewandeld naar de “Harmonica” om van daaruit naar de Trevifontein te gaan, alwaar ik heerlijke Italiaanse gelato heb gegeten (ijsjes!). Tussen de buien door ben ik een supermarktje binnengesprongen, waar ik mijn boodschappen heb gedaan. Ondertussen weet ik al een supermarkt dichterbij de Academia, want wat ik niet meer ga doen, is half Rome doorkruisen met enkele gevulde, zware zakken booschappen. Ik kan u zeggen, mijn portie sport heb ik wel gehad zu.

Vandaag staat bibliografisch opzoekwerk op het programma, dus veel van Rome zal ik vandaag niet zien. Hoewel… Misschien straks als pauze…

Het is te verleidelijk om eens de omgeving te gaan verkennen. Zo, tot hier de update. Het zal niet dagelijks zijn, laat staan telkens zo’n uitgebreide verslagen, maar ik doe mijn best om jullie op de hoogte te houden.

A presto!
Annelies

De kaarten vertellen me… donderdag, 22 januari, 2009

A little update is in place… Sinds heden ten dage zijn de tickets besteld. Ergo heb ik eindelijk officieel de uren van vertrek en terugkomst!

De kaarten vertellen me dat ik vertrek op maandag 2 maart 2009 om 6u20 in Brussels Airport om rond 8u25 in Fiumicino bij Rome te landen. Mijn terugkeer is gepland op 25 mei 2009, waarvoor ik om 14u30 in Fiumicino op het vliegtuig zal stappen en indien de goden me goed gezind zijn, zal dat zelfde vliegtuig me omtrent 16u45 veilig in ons Belgenland afzetten.

Jeuj, Rome komt dichterbij! Man wat zie ik daar naar uit. Februari zal daarom waarschijnlijk ook in het teken van mijn vertrek staan. Ik hoop in elk geval alle vriendjes en vriendinnetjes vooraf nog eens te zien. Eigenlijk wel grappig, je bent maar 3 maand weg, en hopelijk is het er zo leuk dat de tijd snel verstrijkt, maar voorafgaand lijkt het toch een lange periode en wil je toch ‘afscheid’ nemen van je vriendjes. Maar toegegeven, hen ga ik dan ook ongelofelijk missen!

Tot dra! Arrividerci!
Anne